پیرمرد نونوا

اردکان یه شهر ساده است مثل خیلی از شهرهای ایران، ولی وقتی وارد بافت قدیمش میشی، میری تو دنیای قدیم ترا….

میری وسط کوچه پس کوچه ها، بین ساباط ها همین جا یه چیزی یاد بگیریم

؛

ساباط کوچه های کاهگلی سرپوشیده تو شهرهای گرمسیری بوده که قدیم ترا میساختن که تو فصل گرما مردم از آفتاب سوزان و تو فصل سرما از باد و بارون در امان باشن

؛

قدم میزنی و هر طرفش یه چیزی میبینی که خودش به نظرم یه جاذبه است.

تافتونی سید هم ازون جاذبه ها بود که همون سر اولین کوچه بافت قدیم نظرتو به خودش جلب میکرد.

حدود ۷۰ سالی داشت و میگفت نزدیکه ۶۰ ساله از وقتی بچه بوده داشته نونوایی میکرده.

نونواییش هنوز مثل خودش نوستالژی و قدیمی و تنوری بود.

با اون دستهای لرزون و کمر خمیده اش واسه خودش خمیر چونه میزد، نون تو تنور مینداخت و زیر لب تو حال خودش آواز میخوند.

۵ دقیقه ای وایستادم یه گوشه و محو تماشاش شدم…

خنده آهنی

داشتیم باهاش گپ میزدیم که صدای اذون تو کوچه بلند شد.
پا شد و دیدم در مغازه رو بست.

-عباس آقا چی شد؟
-باید برم نماز، وقت اذون مغربه.
بفرما بریم منزل، یه لقمه غذایی هستا.

-ممنونتونم

بابا یه لقمه غذا دورهم میخوریم، شام نبوده پلو، آش انتظار، قلیه گشنگی داریم، هر چی دوست داری….

دلش بزرگ بود، به وسعت لبخندش…

ardakan.gram@
#اردکان
#عقدا
#خرانق
#اردکان_گرام
#بریم_اردکان
#اردکان_را_باید_دید
#نوسده
#Ardakan
#Aqda
#Kharanagh
#Ardakangram
#gilgameshmag